ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1°
Σαν θετικός επιστήμων θεωρώ ότι στατιστικά είναι λογικό, όσοι ομοφυλόφιλοι υπάρχουν τώρα, αναλογικά να υπήρχαν και διαχρονικά ανά του αιώνες. Έτσι είναι λογικό να υπήρχαν και στην αρχαία Ελλάδα συνάνθρωποι μας με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Από αυτή την απλή και ανθρώπινη όμως σκέψη μέχρι να καταλήξουμε στο ότι η ομοφυλοφιλία ήταν «θεσμός» στην αρχαία Ελλάδα, όπως ισχυρίζονται οι εβραϊστές, πάει πολύ. Μας λέγουν ότι η αρχαία Ελλάδα αποτελούσε ένα απέραντο «πορνοστάσιο», ένα «κιναιδαριό» ένα «φρενοκομείο ανωμάλων». Αλλοι μας λέγουν ότι οι Σπαρτιάτισσες νέες βασανιζόταν από φθονερές γριές μέγαιρες λεσβίες και ότι τις χρησιμοποιούσαν διαρκώς και παρά φύσιν τόσο πολύ που κατέληγαν να είναι κι αυτές διεστραμένες άκαρδες μέγαιρες που με σαδομαζοχιστικό τρόπο έστελναν τα παιδιά και τους άνδρες τους στον πόλεμο λέγοντάς τους το Η TAN Η ΕΠΙ ΤΑΣ που ήταν ένα σαδιστικό διαβολόσταλμα. Επίσης, αλλού μας λέγουν ότι το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν σημαίνει ότι ο κιναιδισμός είναι φιλοσοφία. Αλλοι μας λέγουν ότι η ομοφιλοφυλία ήταν στην αρχαία Ελλάδα καθιερωμένος «θεσμός» και για να ανέλθει κανείς τα στρατιωτικά αξιώματα έπρεπε να υποκύψει στις δεδομένες ανώμαλες ορέξεις των ανωτέρων του και άλλα πολλά που πολλοί από αυτούς, με διεστραμμένο τρόπο παραφράζοντας τις γραφές, μας δίνουν.
